Terapia wiscelarna (terapia trzewna)

Historia terapii wiscelarnej (terapii trzewnej) sięga lat 70. ubiegłego wieku. Jej twórcą był francuski osteopata Jeana-Pierre’a Barrala, który wyposażony w bogatą wiedzę z zakresu anatomii i fizjologii człowieka, badał zależności pomiędzy narządami wewnętrznymi a układem mięśniowo-szkieletowym. W ten sposób opracował autorką metodę pracy z ciałem, opartą na manualnych manipulacjach w obrębie jamy brzusznej, których celem miało być przywrócenie właściwej ruchomości i funkcji narządów wewnętrznych. Terapia wiscelarna jest zatem rodzajem terapii manualnej, w której terapeuta pracuje przede wszystkim dłońmi – bez sięgania po zaawansowaną aparaturę czy inwazyjne metody. Koncentruje się na trzewiach nie tylko w obrębie jamy brzusznej, ale również klatki piersiowej oraz miednicy.

Przebieg każdej pojedynczej sesji terapii wiscelarnej, trwającej od 40 do 60 minut, jest bardzo indywidualny, dopasowuje się go bowiem do potrzeb danego Pacjenta. Ruchy wykonywane przez terapeutę mogą obejmować delikatny ucisk, rozciąganie, masowanie czy przesuwanie tkanek. Specjalista pobudza w ten sposób układ naczyniowy, nerwowy i limfatyczny, usprawniając przepływ krwi i limfy, tak ważny dla prawidłowego funkcjonowania całego organizmu, w tym układu trzewnego.

Pierwsza sesja terapii wisceralnej rozpoczyna się oczywiście od zebrania wywiadu – terapeuta zadaje pytania dotyczące historii choroby, aktualnych dolegliwości czy przebytych zabiegów. To moment, w którym Pacjent może opowiedzieć o swoim samopoczuciu i ewentualnych objawach. Następnie specjalista za pomocą delikatnego dotyku bada struktury ciała, wyczuwając ewentualne napięcia lub miejsca, w których ruch jest ograniczony. W ten sposób ustala obszary wymagające jego działania.