Operacyjne czy laserowe zabiegi na zwężenie wejścia do pochwy? Porównanie dostępnych metod

• Uszkodzenie mięśni (wskazanie do operacji): Jeśli podczas porodu „siłami natury” doszło do pęknięcia krocza lub konieczne było jego nacięcie, a mięśnie naderwały się lub zostały nieprawidłowo zszyte, laser nie wystarczy. Jedynym sposobem na związanie problemu jest operacja chirurgiczna.
• Brak uszkodzenia mięśni (wskazania do lasera): Rozważając zabiegi na rozluźnienie pochwy po porodzie, warto pamiętać, że w sytuacji, gdy mamy do czynienia z tzw. zespołem luźnej pochwy (VRS) kluczowa staje się fizyczna rekonstrukcja struktur, które uległy mechanicznemu uszkodzeniu lub nadmiernemu rozciągnięciu podczas porodu „siłami natury”. Jeśli tkanki pochwy są rzeczywiście jedynie rozciągnięte, a ich struktury anatomiczne zostały zachowane (w następstwie przebytych porodów, wieku czy zmian hormonalnych tkanki pochwy swoją jędrność, elastyczność i nawilżenie), to wówczas laser jest w stanie obkurczyć (skrócić) rozciągnięte włókna kolagenowe oraz zainicjować produkcję nowego kolagenu, przywracając pochwie właściwe napięcie i nawilżenie.
• Trwałość efektu: Jeśli Pacjentce zależy na trwałym efekcie, wówczas zdecydowanie lepszym wyborem będzie operacja chirurgiczna, gdyż w jej przebiegu chirurg trwale wycina i zszywa tkanki. Jest to więc zabieg jednorazowy. Laser również daje dobre efekty, jednak dla ich podtrzymania, terapię laserową trzeba powtarzać.
• Plany macierzyńskie Pacjentki: Jeśli kobieta planuje w przyszłości powtórnie zajść w ciąże, to w jej przypadku lepszym rozwiązaniem będzie zwężenie wejścia do pochwy przy pomocy lasera. Kolejny poród naturalny może bowiem zniweczyć efekty przeprowadzonego leczenia. Jeśli tak się stanie, znacznie łatwiej i bezpieczniej jest powtórzyć bezinwazyjną terapię laserową niż ponownie poddawać się operacji. Chirurgiczne zwężanie wejścia do pochwy dedykowane jest więc przede wszystkim paniom, które nie planują dalszej prokreacji.
• Okres rekonwalescencji: Po zabiegu laserowym powrót do codziennych aktywności następuje niemal natychmiast, a wstrzemięźliwość seksualna wymagana jest zaledwie przez kilka dni. Z kolei po operacyjnym zwężeniu wejścia do pochwy tkanki potrzebują czasu na wygojenie się, co może zająć nawet kilka tygodni. W tym czasie kobieta jest również zmuszona zachować abstynencję seksualną. Jeśli więc Pacjentce w sposób szczególny zależy na szybkim powrocie do aktywności, powinna wybrać zabieg laserowy. Jeśli natomiast może sobie pozwolić na dłuższą rekonwalescencję, powinna rozważyć tę drugą, bardziej inwazyjną, ale dającą trwalsze rezultaty, opcję.

Niestety nie. Mimo że laseroterapia działa rewitalizująco i ujędrniająco na śluzówkę pochwy, jej możliwości nie są nieograniczone. Jeśli na skutek trudnego porodu doszło do mechanicznego zerwania struktur mięśniowych, laserem nie uda się przywrócić im ciągłości. Wówczas, aby rozwiązać problem, konieczna jest interwencja chirurgiczna.

Tak! Zarówno chirurgiczna rekonstrukcja wejścia do pochwy, jak i ujędrnienie tkanek pochwy laserem skutkuje zwężeniem wejścia do pochwy. Zwiększa to tarcie podczas stosunku seksualnego i potęguje doznania u obojga partnerów.

Czas ten jest różny w zależności od tego, czy wejście do pochwy zostało zwężone chirurgicznie czy laserowo. W przypadku leczenia operacyjnego efekty odczuwalne są po pełnym wygojeniu tkanek, czyli po ok. 6 tygodniach od zabiegu. W przypadku laserowego zwężania wejścia do pochwy również należy uzbroić się w cierpliwość – proces przebudowy kolagenu i wytworzenie nowych włókien trwa bowiem od 4. do 6. tygodni.

Dokonując wyboru metody leczenia, warto wziąć pod uwagę kilka czynników, w tym stopień zaawansowania problemu, plany prokreacyjne kobiety, czas, jaki możemy przeznaczyć na rekonwalescencję i oczywiście budżet. Jeśli rozluźnienie tkanek jest niewielkie, a kobieta chciałaby jeszcze wydać na świat potomstwo, lepszym wyborem dla niej będzie zabieg laserowy. Jeśli uszkodzenia struktur mięśniowych są rozległe, a kobieta nie planuje już zachodzić w ciążę, powinna rozważyć operację.

W naszej gliwickiej klinice wychodzimy z założenia, że jeśli można pomóc Pacjentce, korzystając z nieinwazyjnych metod, to właśnie od takich metod zaczynamy procedurę leczenia. Sięgamy po technologie, które najmniej obciążają organizm i najczęściej nie wymagają użycia skalpela. W praktyce oznacza to brak szwów, brak blizn i krotką rekonwalescencję.

Laseroterapia: „złoty standard” w rewitalizacji i ujędrnianiu pochwy

• Laser frakcyjny CO2: To nasz absolutny top of the top w walce z Zespołem luźnej pochwy (VRS – Vaginal Relaxation Syndrome). Na czym polega ta technologia?Poprzez kontrolowane, fototermiczne mikrouszkodzenia zmusza tkanki do natychmiastowej produkcji zupełnie nowego kolagenu oraz elastyny. W ten sposób Ściany pochwy odzyskują swoją dawną sprężystość, jędrność i nawilżenie.
• Laser erbowo-yagowy (Er:YAG): To działający na podobnych zasadach, co laser CO2, ale nieco łagodniejszy. Dlatego też proponujmy go Pacjentką z cieńszą, wrażliwszą i bardziej podatną na podrażnienia śluzówką pochwy.

Ultradźwięki: Głęboki remodeling bez uszkodzeń

• Nano-ultradźwięki: Wykorzystują fale akustyczne, które omijają powierzchnię śluzówki (pozostawiając ją całkowicie nienaruszoną) i celują prosto w głębokie warstwy tkanek, doprowadzając tym sposobem do ich kurczenia się.
• Technologia HIFU (High Intensity Focused Ultrasound): Spośród wszystkich metod walki z Zespołem luźnej pochwy to technologia działająca najgłębiej i najintensywniej. Skupiona wiązka energii dociera bowiem aż do warstwy mięśniowej i powięziowej. Na skutek podgrzania tkanek dochodzi do przebudowy włókien kolagenowych oraz zwężenia pochwy na całej jej długości. Tym sposobem zwiększa się też napięcie, elastyczność i nawilżenie ścian pochwy.